تا رهایی آزادیخواهان دربند

سال ۱۳۵۷ تا اواخر دهه ي ۱۳۶۰:

آدم بدها:

گروه اول: سبيل دارد؛ بقيه ي صورتش هميشه سه تيغه است؛ شلوار جين مي پوشد؛ كفش اسپورت به پا مي كند؛ به همه ي دوستانش خيانت مي كند؛ كمي تا قسمتي اسلحه به دست دارد و آدم خوبهاي محل را ترور ميكند

گروه دوم: سبيل دارد؛ بقيه ي صورتش هميشه سه تيغه است؛ كت و شلوار مي پوشد؛ كراوات مي زند؛ در خانه اي بزرگ و مجلل زندگي ميكند يا در چنين خانه هايي رفت و آمد دارد؛ صداي كلفت و هيكل درشتي دارد؛ شديداً آدم فروش است؛ حاضر است براي رسيدن به خواسته اش همه ي دوستانش را بكشد؛ چهره اش از دور داد ميزند كه ساواكي است!

آدم خوبها:

ريش دارد؛ تسبيح به دست دارد و هميشه در حال ذكر گفتن است؛ لباسش شديداً ساده است؛ شلوار پارچه اي و پيراهن سفيد روي شلوار دارد؛ به همه كمك ميكند؛ همه ي محل حاجي يا سيّد صدايش مي كنند؛ در هر شرايطي حاضر نيست دوستانش را بفروشد؛ همه ي محل دوستش دارند

اواخر دهه ي ۱۳۶۰ تا حدود سال ۱۳۷۸:

آدم بدها:

گروه اول: همچنان سبيل دارد؛ بقيه ي صورتش باز هم سه تيغه است؛ كت و شلوار مي پوشد و كراوات مي زند؛ دائم در حال توطئه عليه آدم خوبهاي محل است؛ به زير دستانش توهين ميكند؛ خانه ي بزرگي دارد يا در خانه هاي بزرگ رفت و آمد ميكند؛ كلاً خيلي پولدار است و تمام تلاشش را ميكند كه از آب گل آلود زمان جنگ، ماهي بگيرد؛ از رفتن به جبهه فراري است

گروه دوم: سبيل دارد؛ خيلي چاق است؛ خيلي هرزه است؛ خيلي بي تربيت است؛ با نيروهاي زير دستش خيلي خشن برخورد ميكند؛ عقده سر تا پاي وجودش را فراگرفته است؛ در هنگام عمليات عليه نيروهاي ايراني و در تعقيب و گريزهاي تماشايي (به سبك تعقيب و گريزهاي فيلمهاي جمشيد هاشم پور)، هيچوقت به گرد پاي نيروهاي ايراني هم نميرسد و هميشه در دويدن كم مي آورد

آدم خوبها:

گروه اول: باز هم ريش دارد؛ باز هم همه حاجي يا سيد صدايش مي كنند؛ به برادران و خواهران ديني و ملي اش خيلي كمك مي كند؛ هميشه جانش كف دستش است و آماده ي اعزام به جبهه است؛ در هنگام صحبت با ديگران، گردنش تا حد ممكن كج مي شود و سرش آنقدر پايين است كه فرق سرش روبروي مخاطبش است!

گروه دوم: همه ي خصوصيات گروه اول را دارد، به علاوه ي اينكه به جبهه مي رود و يك نفره يك قرارگاه دشمن را ميگيرد؛ فرمانده ي ناشناس گروهان است كه لباسهاي رزمندگان را در خفا ميشويَد؛ از لحاظ ايده هاي جنگي و كارهاي خارق العاده و غيرقابل پيش بيني موفقيت آميز نمونه است!

نكته: نمي دانم چرا با وجود اينهمه پَپه بودن نيروهاي عراقي و فوق العاده بودن نيروهاي ايراني، جنگ ۸ سال طول كشيد و از پيروزيهايي كه در آخر جنگ، آنهمه از آن صحبت ميشد، در صحبتهاي اخير محسن رضايي هم خبري نبود! حيف از آنهمه جوان پاك كه در سالهاي آخر جنگ، دسته دسته پر پر شدند …

اواخر دهه ي ۱۳۷۰ تاكنون:

آدم بدها:

باز هم سبيل دارد؛ باز هم كراوات مي زند؛ باز هم خيلي خيلي پولدار است؛ با «مردم» دشمني دارد و عليه «مردم» توطئه ميكند؛ بين آدم خوبها اختلاف مي اندازد و چشم ديدن موفقيت هاي آنها را ندارد؛ نماز نمي خواند؛ ماهواره نگاه مي كند (البته برنامه ي «زن امروز» صداي آمريكا را نگاه ميكند)؛ يا اهل مصرف مواد مخدر است يا موادفروش است، به هر حال يك ربطي به مواد مخدر دارد!

آدم خوبها:

ريش دارد؛ خيلي مهربان است؛ با خانواده اش خيلي خوب برخورد مي كند؛ بسيار عادل و با انصاف و شديداً از خود گذشته است؛ نمازش را هميشه سروقت مي خواند؛ روحاني مسجد محل خيلي از او تعريف ميكند؛ در نهايت همه به او ايمان مي آورند و همه ي آدم بدهاي فيلم را تحت تأثير قرار مي دهد

نكته: اين را هم نميدانم كه با اينهمه آدم خوب كه همه تحت تأثيرش قرار مي گيرند و همه را آدم ميكند، چرا جامعه مان دارد با اين سرعت در منجلاب بي اخلاقي سقوط ميكند؟

—————————————————————————

پانوشت: لطفاً از خصوصياتي كه نوشته ام (خصوصاً در مورد رزمندگان جنگ)، برداشت بد نكنيد و آنها را توهين تلقي نكنيد! اما  نمايش ساده لوحانه ي صدا و سيما از اينگونه افراد را شديداً توهين تلقي كنيد! هم توهين به خودتان و هم توهين به آدمهاي خوب انقلاب و جنگ و جامعه!