طبق لیستی که پیارسال توی بورد دانشجویان ممتاز زده بودند، ورودی ۸۲ کامپیوتر که ما بودیم، بیشترین تعداد ممتاز ورودی رو داشتیم. ۴۳ نفر! یعنی بدون احتساب حدود ۲۰ نفری که با سهمیه هیئت علمی به ۸۵ نفر اعلام شده در دفترچه انتخاب رشته اضافه شده بودند، چیزی حدود ۵۰% ممتاز ورودی ۸۲!
ورودی ۸۳ دانشکده، در حدود ۲۳ نفر ممتاز ورودی داشت. در حالی که فکر میکنم حدود ۶۵ نفر ورودی داشتند؛ و این یعنی چیزی در حدود ۳۵% ممتاز ورودی ۸۳!
ورودی ۸۴ دانشکده، فقط و فقط ۴ نفر ممتاز ورودی داشت، در بین حدود ۵۰ الی ۶۰ ورودی! یعنی فاجعه ای برای دانشکده: یعنی چیزی حدود ۷% دانشجوی ممتاز ورودی ۸۴!
در مورد ورودی ۸۵ خبر ندارم، اما بعید میدونم درصد ممتازهای ورودی، تونسته باشه به حدود سال ۸۲ برگرده!
این موقع ورود به دانشگاه بود! اما از اونطرف، وقتی لیست دانشجویان ممتاز حین تحصیل در دانشگاه رو نگاه می کردی، فقط ۴ نفر ۸۲ ای توی لیست بود، حدود ۱۲-۱۱ نفر ورودی ۸۳ و همین حدود هم ورودی ۸۴! یعنی بعد از ورود به دانشگاه، کاملاً سیستم برعکس شده بود! ضمن اینکه، تعداد زیادی از همون دانشجویان ممتاز ورودی ۸۲، ترم ۲ مشروط شدیم (خواستم بگم منم جزو ممتازا بودم :دی) و رکوردی رو در مشروط شدن به ثبت رسوندیم که بعید میدونم حالا حالاها در دانشگاه شکسته بشه! اکثر کسانی هم که مشروط شده بودیم، بخاطر یکی از دو تا درس تخصصی ترم ۲ بود و اونهم بخاطر زمان و وضعیت عجیب و غریب نمره رد کردن و تقلب گرفتن یک ماه بعد از امتحان (البته من بخاطر تقلب نیفتادم :دی) و …
خیلی از بچه ها، یه جورایی سرخورده شده بودند و تا مدتها هم سعی نمی کردند خیلی تلاشی برای درس خوندن بکنند! اما یه گروه دیگه، شروع کردن درست و حسابی درس خوندن، البته نه درس خوندنی که نتیجه اش نمره های بالا باشه! یه نمونه اش، یکی از استادا که مسئول دانشجویان ممتاز بود و خودمون رو کشتیم و بالاترین نمره ی کلاسش ۱۶/۵ شد و بقیه در حد ۱۳ و ۱۴! جالب اینجاست که همین استاد، وقتی برای تعیین استاد پروژه پیشش میری، اولین سؤالی که میکنه در مورد معدل و بالاتر بودنش از ۱۶ هست!
سال چهارم (پارسال) که رسیدیم، داشتند تکلیف دانشجویان ممتاز رو مشخص میکردند که بدون کنکور وارد مقطع کارشناسی ارشد بشند! توی گروه سخت افزار، فقط و فقط یک نفر معدل بالای ۱۶ داشتیم و اونهم «حسین آتشی» بود که از مکانیک اومده بود و یه استثنا بود! یادمه به التماس به ۳ نفر از بچه ها که معدلشون نزدیک ۱۶ بود میگفتند که ما اسمتون رو رد میکنیم به عنوان بالای ۱۶، شما هم تلاش کنید تا ترم ۸ معدلتون رو به بالای ۱۶ برسونید! هر ۳ اون دوستانمون، معدلشون به ۱۶ رسید، اما فقط دوتاشون حاضر شدند از خیر کنکور بگذرند و برای موندن بدون کنکور تلاش کنند: «آرین مغازه ای» و «امیر اصغری». نفر دیگه، «سارا کرامتی» بود که با اینکه معدلش به ۱۶ رسید، حاضر نشد دوباره امیرکبیر بمونه و کنکور داد و رفت دانشگاه تهران! در مجموع، ۱۵-۱۶ نفر از بچه ها، بدون کنکور توی گروه های مختلف وارد مقطع فوق لیسانس شدند و فقط ۸ نفر از بچه ها، با کنکور وارد دانشگاه شدند که ۲تاشون رفتند شریف، یکی تهران و یکی هم که «آزاده» (همسر گرامی) باشه رفت علم و صنعت، یکی شیراز و ۳تا هم امیر کبیر!
بخاطر وضعیت معدل و درس خوندن ورودی ما (۸۲)، خیلی از استادای دانشکده، زیاد به ما طعنه زدند. اما کسی نپرسید که چی شد که اون ورودی با اونهمه ممتاز، به این روز افتاد! کسی نگفت که زنده کردن شورای صنفی، شروع کار انجمن علمی، تقویت گروه های ACM و روبوتیک و کلی فعالیت دانشجویی دیگه توسط ورودی ما انجام شد و به این زودیها، هیچ گروهی نمیتونه این کارها رو انجام بده! مصادیقش رو هم توی این ۲سالی که دیگه توی این گروه ها فعالیت نداریم دیدیم که با اینکه بچه های این گروه ها، خیلی دارند تلاش میکنند، اما اون حجم فعالیتی و موفقیتهایی که ما داشتیم رو ندارند!
تا اینکه امسال (سال پنجم ما!)، تا اونجایی که من خبر دارم، تا حالا ۱۰تا از بچه ها راهی شریف شدیم (خواستم بگم منم شریف قبول شدم :دی) که اکثرمون، شبانه ی شریف و تهران رو جلوتر از روزانه ی امیرکبیر انتخاب کرده بودیم، ۲ نفر دانشگاه تهران، یک نفر علم و صنعت و یک نفر هم شهید بهشتی (که فکر میکنم اونها هم شبانه ی شریف و تهران رو قبل از روزانه ی امیرکبیر زده باشند!) یعنی تا جایی که من خبر دارم، فقط یک نفر از بچه ها امیرکبیر موندگار شده؛ یعنی خیلی ها حاضر نشدند بمونند امیرکبیر و با استادایی سر و کله بزنند که نه بویی از انسانیت برده اند، نه سواد و سطح علمی بالایی دارند.
حالا باید بریم سراغ همون استادایی که به ما طعنه میزدند و بگیم که هنوز هم به ورودی ما طعنه میزنند؟ هنوز هم به قول دکتر اکبری (رئیس سابق دانشکده)، ما «تروریست» هستیم؟
شخصاً در اولین برخوردی که با معدود استادای فهمیده ی دانشکده داشته باشم، این حرفها رو خواهم زد و ازشون میخوام که کاری بکنند! حداقل خودم و آزاده رو میدونم که هر جا بریم، دلمون برای روزهای حضور در پلی تکنیک و برای جوّ صمیمی دانشجوهاش می تپه و تنگ میشه و همیشه هم خودمون رو پلی تکنیکی میدونیم!
این وضعیت وخیم در «دانشکده ی مهندسی کامپیوتر و فناوری اطلاعات دانشگاه صنعتی امیرکبیر» طوری باعث سقوط این دانشکده خواهد شد که روزهای خوشی در انتظارش نخواهد بود …
——————————————————-
پانوشت: ممنون از امین که با کامنتش به اصلاح و دقیق تر شدن آماری که نوشتم کمک کرد
فرصت سوزی (و به نوعی قدرت سوزی و وحدت سوزی) یکی از ویژگیهای بارز چپ های مسلمان ایران است.
در سالهای پیش از ۱۳۶۸ و در دوره ی رهبری امام، همواره متکی به پشتیبانی های امام بودند. هر جا مشکلی پیش می آمد و راست ها، گره در کار چپ ها می نهادند، بدون اینکه به اجماع قدرتمندی برسند و خودشان دست به کار شوند و سازماندهی شده عمل کنند، دست از پا درازتر، نزد امام می رفتند و با اتّکا به حمایت امام، کارشان را پیش می بردند.
پس از دست دادن امام و پشتیبانی های مستقیمشان، جلوی هاشمی ایستادند و روی حمایت های «سید احمد» حساب ویژه ای باز کردند. حسابی که چندان پایدار نماند و در روزهای پایانی سال ۱۳۷۳، با درگذشت «یادگار امام» بسته شد! از آن به بعد بود که عزلت نشینی چپ ها بیشتر از قبل شد.
تا اینکه انتخابات ۱۳۷۶ فرا رسید. خانواده ی امام هم از «سید محمد خاتمی» حمایت کردند. سرمایه های کارگزاران سازندگی و طرفداران هاشمی هم در اختیار تبلیغات خاتمی قرار گرفت. خاتمی به ریاست جمهوری برگزیده شد. از اینجا بود که مجدداً فرصت سوزی آغاز شد!
در انتخابات مجلس ششم، مجدداً در برابر هاشمی ایستادند. هر چند آن ایستادگی به مذاق خیلی ها خوش آمد، اما اصلاح طلبانی که تجربه ی انتخابات مجلس چهارم و ایستادگی در برابر هاشمی را داشتند، نباید به این سادگی به هاشمی پشت می کردند. این شد که در انتخابات مجلس هفتم، دسته جمعی ردّ صلاحیت شدند و صدای اعتراضی از هیچ کس جز همان اصلاح طلبان شنیده نشد و البته به گوش هیچ کس هم نرسید!
گذشت و گذشت تا انتخابات ریاست جمهوری نهم فرا رسید. ۴ پاره شدن اصلاح طلبان شکست قطعی را در برابرشان تصویر می کرد، اما کسی به این اتفاق وقعی نگذاشت و بدون اجماع روی یک کاندیدا، وارد انتخابات شدند. خیلی ها (مثل خود ما که در دور اول،مخالف پر و پا قرص هاشمی بودیم) در دور دوم، «آری» اجباری به هاشمی دادند و خیلی های دیگر، رأی «نه» به هاشمی!
به قدرت رسیدن راست افراطی (که بعد از انتخابات، تا توانست چپ شد!)، نشان داد که یک فرصت دیگر از دست رفته است. فرصت وحدت و اجماع! هاشمی به کناری نشست و تا انتخابات خبرگان رهبری منتظر ماند.
در انتخابات خبرگان رهبری، یک اتحاد و ائتلاف نانوشته در بین بسیاری از مردم و حتی برخی اصلاح طلبان شکل گرفت. تا جایی که رأی به هاشمی و حتّی «حسن روحانی» (و به قولی، راست مدرن و راست سنتی معقول) در برابر «مصباح یزدی» و نزدیکانش (یا به قولی همان راست افراطی) تنها کاری بود که خیلی ها (و از جمله خود ما!) انجام دادند. گفتیم انتخاب است بین بد و بدتر! هاشمی با اختلاف فاحش نفر اول تهران شد و روحانی هم روانه ی خبرگان رهبری. جایی که به نوعی، مجلس ریش سفیدان و لویی جرگه ی ایرانی است. جایی که خیلی از تصمیمات حاکمیت از دل آن بیرون می آید. درست است که هیچ کس فشارهای زمان هاشمی و سوابق منفی هاشمی را از نظر دور نمی کرد، اما شاید ریاست هاشمی بر خبرگان رهبری، در کنار مجمع تشخیص مصلحت نظام، پایگاهی میشد برای فریاد علیه راست افراطی ِ چپ شده. فریادی که اگر چه نتوانست چندان جلوی تخریب ۱۶ سال تلاش دولتهای سازندگی و اصلاحات را بگیرد، اما خودش غنیمتی شد در این وانفسا! و چه دردی داشت این غنیمت …
از اینجا به بعد بود که ضرورت ائتلاف مشخص تر شد؛ حتی ائتلاف با راستهای سنتی معقول و راستهای مدرن!
در نظرسنجی ای که یکی دو ماه پیش، در متروی تهران از مردم صورت میگرفت، دو دسته گزینه مطرح میشد: انتخاب بین «احمدی نژاد و خاتمی» و انتخاب بین «احمدی نژاد و روحانی». و این نظرسنجی (از سوی هر گروهی که برگزار میشد)، نوید ظهور عقلانیت در بخشی از مخالفان دولت افراطی نهم را میداد. عقلانیتی که ضرورت ائتلاف را نشانه گرفته بود.
اما وقتی گزارشهای مربوط به جلسات هماهنگی گروه های دوم خرداد و مخالفتهای برخی گروه های به اصطلاح پیشرو اصلاح طلب با این ائتلاف عقلانی را می خواندم، با خودم گفتم که نکند اصلاح طلبان باز هم اشتباه کنند و تک روی کنند و فرصت ائتلاف و ذره ای اصلاح را بسوزانند!
به نظرم حتی اگر اصلاح طلبان در نهایت به اجماع روی فردی مثل خاتمی برسند ( که روابط حسنه ای با برخی از راستهای مدرن مانند حسن روحانی و همفکران و نزدیکانش دارد ) و آن فرد هم قبول کند که در انتخابات شرکت کند، باید تلاش کنند تا افرادی مانند روحانی را از شرکت در انتخابات منصرف و به ائتلاف دعوت کنند. اینطور می شود که رأی آن فرد مقبول، به حدّی خواهد شد که حتی با خواب یک هفته ای (بجای یک خواب چند ساعته ی شبانه) هم نخواهد شکست! چون آن رأی، رأی افراد قدرتمندی خواهد بود که نفوذ بالایی در حاکمیت دارند و مطمئناً این بار، به این راحتی در برابر «بداخلاقی انتخاباتی» سکوت نخواهند کرد. مگر اینکه فشار به قدری باشد که انتخابات را تبدیل به «آخرین انتخابات» (۱ و ۲ و ۳) کند!
حمیدرضا حسینی |
یک نظر |
|

|
چ ۱۶ مرداد ۱۳۸۷
بیست و سومین سال هم تموم شد، اما یه جور متفاوت… امسال تولد ۲۳ سالگیم رو کنار همدم همیشگی زندگیم و خانواده عزیزش جشن گرفتیم… امسال هم همون حس اولین لحظات سال پیش رو داشتم، ولی یه جور آرامش هم همراهش بود…. چون تو بودی، من بودم … مثل دو سال پیش… اما ما همیشگی بود…
مرسی به خاطر همه برنامه ریزی هات… مرسی به خاطر همه کادوهای قشنگ و دوست داشتنیت و مرسی به خاطر همه چیزایی که تو این سه سال بهم یاد دادی…
امیدوارم هر سال، هر جا هستیم، دور یا نزدیک، تنها یا در کنار عزیزانمون، تا من هستم و تو، با همین حس کمیاب این روزها، کنار هم باشیم و این لحظه ها رو تکرار کنیم، چون ….
“در کمال کهنسالی، حتی یک روز قبل از پایان داستان هم می شود با یک دسته نرگس شاداب، یک شاخه نرگس، در قلب مهی که وهمی نباشد، یا زیر آفتابی تند، کنار دریایی خلوت، وسط جنگل، روی پل، لب جاده، جلوی در بزرگ باغ ملی یادر خیابانی پر عابر در انتظار محبوب ایستاد”….
این بیست و سه سال زود گذشت…. همونطور که این پنج سالی که همدیگر رو شناختیم به سرعت برق گذشت… بیا تا از باقی عمر… باقی با هم بودن تمام لذت رو ببریم… بیا بی خیال از گذشته ها، با نیم نگاهی به آینده لحظات حالمون رو زیبا بسازیم و از بودن، با هم بودن استفاده کنیم…. که زمان زود می گذره و تا چشم به هم بزنیم باید به دهه های گذشته زندگیمون نگاه کنیم… پس بیا این دهه ها روطوری کنار هم تجربه کنیم که حسرت یک لحظه اش رو هم نخوریم و با افتخار وشادی از داشتن بهترین تجربه ها، یاد کنیم…
قرارمون این باشه که عشق رو خاطره نکنیم که “خاطره ویران کردن حال است، و ویران کردن حال، از میان بردن تنها بخش کاملاً زنده و پر خون زندگی: عشق”
آزاده اعتدالی |
[۲] نظر |
|

|
س ۱۵ مرداد ۱۳۸۷
ساعت ۰۰:۲۰ بامداد، ۱۴ مرداد ۱۳۶۴ …
تو در بامدادی باشکوه آمدی، ۲۲ سال و نیم گذشت تا شکوه بامداد من شدی. یک دنیا زندگی تقدیم تو …

—————————————————–
پانوشت: خطاب به صاحب ستون سمت چپ
حمیدرضا حسینی |
[۲] نظر |
|

|