در کشور ما که درآمد دولت از مالیات، نسبت به درآمدش از نفت، بسیار ناچیز است، دولت ها و سازمان های دولتی، عموماً نیاز و علاقه ای به پاسخگویی به مردم ندارند.

در بین سازمان های دولتی موجود در کشور ما، شهرداری تهران یکی از بزرگترین و پرکار ترین (از نظر حجم کاری که باید انجام دهد، نه کاری که انجام می دهد!) سازمان های موجود است. با دیدن قبض های عوارض و مالیات، فکر می کنم عوارض و مالیات هایی که شهرداری تهران، تحت عنوان عوارض نوسازی و اخیراً «بهای خدمات مدیریت پسماند» از ساکنان شهر تهران دریافت می کند، به اندازه یا حتی بیشتر از تمام سهم این سازمان از درآمدهای حاصل از نفت باشد. بگذریم از اینکه نفت، یک دارایی ملی است و نحوه ی هزینه کرد آن نیز باید برای مردم شفاف باشد و نیست!

البته بی انصافی است که از فعالیت های مثبت شهرداری تهران حرفی نزنم. گرچه اعتقاد دارم که این فعالیت های مثبت، جزو وظایف ذاتی چنین سازمانی است، ولی «در مقایسه با مدیریت پیشین شهرداری تهران»، کارنامه ی جناب سردار دکتر خلبان شهردار قالیباف بسیار مثبت نشان می دهد. راه اندازی سامانه ی اتوبوس های تندرو، خطوط مختلف مترو، بزرگراه ها و فعالیت های عمرانی مختلف، بخش مثبت کارنامه ی جناب قالیباف است. اما حرف من درباره ی مالیات هایی است که شهرداری از ساکنان کلان شهر تهران دریافت می کند و خدماتی است که باید در قبال آن ارائه کند:

۱- سال گذشته، برای اولین بار، قبض بهای مدیریت خدمات پسماند برای ساکنان شهر تهران ارسال شد. در این قبض، بهای مدیریت خدمات پسماند از تاریخ بهره برداری از واحد مسکونی (احتمالا پایان کار ساختمان) تا پایان اسفندماه ۱۳۸۸ محاسبه شده بود.  طبق مصوبه ی یکصد و نود و دومین جلسه ی رسمی شورای شهر تهران در تاریخ سه شنبه ۲۲ اردیبهشت ۱۳۸۸، «… ‫شهرداري تهران مكلف است از ابتداي سال ۱۳۸۸ نسبت به وصول بهاي‬ ‫خدمات مديريت پسماندهاي شهري از كليه واحدهاي مسكوني و غيرمسكوني … اقدام و درآمد حاصله را‬ ‫صرف هزينه هاي مديريت پسماند نمايد …». اولین سوالی برای من وجود دارد این است که آیا اقدام شهرداری تهران مبنی بر دریافت بهای یاد شده در تاریخ یاد شده، قانونی است؟ سوال دوم اینکه آیا واقعا این درآمدهای کلان، برای مدیریت پسماند هزینه می شود؟ چند هفته ای است که کوچه های محله ی ما، با بوی شدید زباله عجین شده است!‌ شب ها، مسئولین جمع آوری زباله، به بدترین شکل ممکن، زباله ها را جمع می کنند. به طوری که پس از خروج آنها از محل، حجم زیادی از زباله در سطح کوچه ها مشاهده می شود که بوی بد ناشی از آن، تنفس را بسیار سخت می کند! آیا مدیریت پسماند، تنها نصب سطل های زباله ی مکانیزه و جمع آوری آنهاست؟ چگونگی انجام این کار در مدیریت آن جایی ندارد؟

۲- سامانه ی ۱۳۷ شهرداری تهران، مانند سایر فعالیت های خدماتی سازمان های دولتی در کشور ما (که جزئی از وظایف این سازمان هاست)، با تبلیغات فراوان آغاز به کار کرد. این سامانه مسئول ارتباط با شهروندان تهرانی و دریافت درخواست ها، شکایات و انتقادات و پیشنهادهای شهروندان در مورد فعالیت های شهرداری تهران است. رفع گرفتگی جوی های شهر، یکی از اولیه ترین فعالیت هایی است که شهرداری موظف به انجام آن است. اما چه کنیم که این امر، در اطراف منزل مسکونی پدری ام،  پس از تماس های مکرر با سامانه ی ۱۳۷، انجام نشد و بوی بد و متعفن این جوی ها، فضای کوچه را عطرآگین کرده! آیا من به عنوان ساکن این شهر، برای این عطرآگین بودن به شهرداری مالیات می دهم؟

۳- با مشاهده ی در و دیوار شهر مشخص می شود که بخش وسیعی از درآمدهای شهرداری تهران، صرف پر کردن خیابان های شهر از تبلیغات تکراری و بی مصرف می شود. ماه رمضان در جامعه ی ایرانی، احتیاجی به این تبلیغات وسیع و تکراری ندارد. مردم بدون این تبلیغات گسترده هم می دانند که باید در این ماه چه کنند! اگر قرار بر وجود تبلیغات است، مطمئنا تبلیغات محدود، ولی مفید، تاثیر گذاری بیشتری خواهد داشت. وقتی تبلیغات اینقدر گسترده می شود، نشان از کم عمق بودن و عدم تاثیر پذیری جامعه از آنها دارد. این عمل شهرداری تهران، بمباران تبلیغاتی است، نه تبلیغات! من به عنوان ساکن این شهر، به شهرداری مالیات نمی دهم که این تعداد پلاکارد بی دلیل و بی اثر بسازد!

۴- آسفالت کردن خیابان های شهر هم یکی دیگر از اولیه ترین وظایف شهرداری است! اگر دقت کرده باشید در اکثر خیابان های شهر تهران، هنوز اثرات آتش سوزی ها و درگیری های سال گذشته، بر روی آسفالت ها مشخص است! من به عنوان ساکن این شهر، به شهرداری مالیات می دهم که حداقل آسفالت خیابان های شهرم قابل تحمل باشد!

موارد منفی در کارنامه ی شهرداری تهران کم نیست. اینها که نوشتم، ساده ترین مواردی بود که به نظر یک شهروند می آید. شما هم اگر موردی دارید، در قسمت نظرات یا در مطلبی جداگانه در وبلاگ یا وبسایت تان بنویسید و در قسمت نظرات این مطلب، مرا با خبر کنید! می شود با جمع آوری این مطالب و ارائه ی آن به شهرداری تهران جهت رفع مشکل، ادعای شهردار تهران و سازمان متبوعش در «خدمت رسانی» (این اصطلاح تهوع آور این روزها!) را سنجید!

پارسال علی شریف روز عروسیمون برامون فال حافظ گرفته بود و  نتیجه بیت بالا بود که بسی به دل نشست…. گرچه به فال و این چیزها اعتقادی ندارم، اما درست اومد انگار و هر چی میگذره هم بیشتر حس میکنم وصف حال روزهای ماست و امیدوارم بماند!

پ.ن: عکس بالا هم حس خوب این بیت رو داره…

پارسال برعکس همه ی دامادهایی بودم که در روزهای منتهی به  ازدواجشون و خصوصا روز اصلی مراسم، استرس دارند و خسته هستند. خوشحال و سرحال بودم و بی استرس. خوشحال تر هم شدم وقتی همه ی برنامه ریزی هامون خوب نتیجه داد و همه چیز به موقع انجام شد.

به همه گفته بودیم برای مراسم صوری که توی اتاق عقد قراره برگزار بشه، ساعت ۵ بیان تالار. خودمون ساعت ۴ رسیدیم اونجا. اتاق عقد هنوز کاملا آماده نشده بود. رفتم پیش مسئول تالار و اعتراض کردم. گفت بابا شما خیلی عجیبین! عروس و دامادهایی که قراره ساعت ۵ بیان، ساعت ۷ میرسن، شما یه ساعت هم زودتر اومدین؟

۲- شهروند کسی است که منافع خود را همبسته منافع و مصالح شهر می داند، پس روزنامه می خواند، اخبار گوش می کند، به جهان فراتر از خانه ی خود التفات جدی دارد، مطالعه و بحث می کند، در مجامع علمی و سیاسی شرکت می کند، نسبت به جهان پیرامون خود حساس است، وجدان کاری و جمعی دارد، آینده ی کشورش برایش اهمیت دارد، و بیان عقیده و اعتراض را حتی پیش از قانونی شدن، حق خود می داند. دموکراسی خواست پافشارانه ی هر شهروندی است که که شهروندی او درخواست مشارکت همه ی شهروندان در اداره ی شهر است. دموکراسی خواهی برای چنین شهروندانی، طلبی ناگزیر است.

۳- دموکراسی بر حقانیت اراده ی مردم در تعیین سرنوشت سیاسی و اجتماعی خود مبتنی است و جز استبداد، بدیلی ندارد. نفرین کردن این شیوه ی حکمرانی، با این دستاویز که تحفه ی اجنبی است، در صدر مشروطه، زبان کسانی بود که بلا استثناء از استبداد شاه پشتیبانی می کردند. مشروطه طلبان دریافته بودند که دموکراسی از هر کجا که آمده باشد، به شرط تحقق یافتن، سعادت ملت را در پی دارد. وقتی که شرق، خود نتوانسته باشد چنین ره آوردی داشته باشد، جز وام گیری آن از جای دیگر چه می تواند کند جز درماندگی در قیادت خودکامگان.

۴- جهان مدرن شده است و جنگ با آن نیز، باید با رسانه و سلاح مدرن باشد.

————————————————————–

بخشهایی از مقاله ی «دموکراسی برای دموکراسی»، سیاوش جمادی، مهرنامه، شماره ی ۴، مرداد ۱۳۸۹

هر جور ازشون سواری بگیرن، سواری میدن. نفرت وجودم رو پر میکنه وقتی میبینمشون

هر روز که از راه می رسیم، براشون شیر یا تکه های مرغ و گوشتی می اندازیم.

وقتی از شدت تشنگی، شیر رو در چند دقیقه تموم می کنند یا تلاش می کنند که آبی که از شلنگ، روی زمین ریخته رو بخورند، دردمون می گیره

اگه قرار بود بین خاتمی و موسوی انتخاب کنم، قطعا موسوی رو انتخاب می کردم. دغدغه هاش رو بی پرده و صریح می گفت. کاری که خاتمی بعید بود انجام بده. شور و هیجان و امید، تمام وجودم رو پر کرده بود. دغدغه هاش نزدیک بود به واقعیت های جامعه. بعد از مناظره اش با احمدی نژاد، دیگه شک نداشتم که یه تغییر بزرگ، یه اصلاح بزرگ در راهه.

انتخابات برگزار شد. بعید می دونم اگر خاتمی کاندید بود، مثل موسوی اینطور ایستادگی می کرد. شک ندارم که همون یکشنبه ی پس فردای انتخابات، به احمدی نژاد تبریک می گفت و ناامیدی مطلق، امثال من رو نابود می کرد. اما موسوی ایستاد و اعتراض کرد. به پشتوانه ی مردمی که داشت تکیه کرد و اعتراض کرد. کاری که خاتمی نکرد. بیانیه های عالی داد. دغدغه هامون رو مطرح کرد. سلایق مختلف رو تونست با خودش همراه کنه. نگذاشت که امید از بین مردم، خصوصا نسل ما رخت ببنده.

هنوز چهره ی مظلومش، امید رو در وجودم پر می کنه. می دونم که حرکتی که موسوی شروع کرد، حرکتی که کروبی باهاش همراهی کرد، مردم باهاش همراهی کردند، به زودی یه اصلاح بزرگ رو در کشور ایجاد می کنه. می دونم که اون روز نزدیکه. فقط باید صبر داشت و امید

یکی نیست به کسی که این کار رو اونجا میکنه بگه: آخه حیوان! گربه هم میخواد قضای حاجت بودار بکنه، یه چاله میکنه توی خاک، بعد کارش رو میکنه! تو از گربه هم کمتری! مثل سگ و گاو و گوسفند هستی که همینطور هر جا گیرش میاد، کارش رو میکنه! باز حداقل اونا حیوانن! تو واقعا انسانی؟